Baş nazir Nikol Paşinyan bu gün növbəti maraqlı etirafını edib. İrəvanda “Kompleks təhlükəsizlik və dayanıqlılıq 2025” beynəlxalq konfransında çıxışı zamanı o belə deyib: “Mən Azərbaycanın ərazi bütövlüyünü Ermənistanın ərazi bütövlüyünü tanımaq naminə tanıdım. Başqa yol, sadəcə, yox idi”.
Əslində bu, hər şeydən öncə hərbi gücümüzün və bu gücün kapitulyant toplumda doğurduğu çarəsizliyin, “miatsum” ideyasının gorbagor olmasının etirafıdır. Buna nail olmaq, böyük “daşları” yerində oturtmaq və əlahəzrət gerçəyi hamıya qəbul etdirmək üçün biz minlərlə şəhid verməli, on illərimizi xərcləməli olduq. Yoxsa kim idi torpaqlarımızı xoşluqla qaytaran? Üç həmsədrinin üçünün də ermənipərəst olduğu (Rusiya, ABŞ, Fransa), tarixin zibilliyinə atılmış üzdəniraq Minsk Qrupumu?
Yenə yazılmamış o qanun yada düşür: bu dünyada haqlı olmaq kifayət deyil, həm də güclü olmalısan…
“Artıq sənəd paraflanıb, sülh təmin olunub”. Bunu isə Ermənistanın ədliyyə naziri Srbuhi Qalyan hökumət iclasından sonra keçirilən brifinqdə deyib. “Sülhün qiyməti var və onu ödəmək və ya ödəməmək barədə qərarı xalq verir. Biz sülh gündəliyi ilə hərəkət edirik və bu gündəlik xalq tərəfindən diktə olunur”, – Qalyan əlavə edib.
Maraqlıdır ki, nazirin açıqlamasından cəmi bir gün sonra -sentyabrın 14-də Xankəndinin erməni sakini, 58 yaşlı Karen Avanesyanın terror cəhdi etməsi xəbəri gəldi. Üç polis əməkdaşını yaralayan erməni quldur özü də yaralı şəkildə yaxalandı…
Təbii ki, istintaqda bütün detallar üzə çıxacaq. O sırada sifarişçi olubmu-olmayıbmı, olubsa kimdir, hansı ölkədəndir? Terror ortaqları varmı? Əsas hədəf və ya hədəflər nə olub? Telefonda kimlərlə danışıb? Avanesyan qarşılığında nə vəd olunub və s.
Dərhal vurğulayaq ki, bu, Qarabağda antiterror əməliyyatından sonra, özü də əməliyyatın ikinci ildönümü ərəfəsində baş verən ilk belə silahlı insidentdir. Eyni zamanda, hadisə Bakı və İrəvan, Ankara və İrəvan arasında sülh və barışıq prosesinin intensivləşdiyi, kövrək etimad mühitinin formalaşdığı və Qarabağa “Böyük qayıdış”ın sürətləndiyi vaxta təsadüf etməsi ilə diqqət çəkir.
Odur ki, yenə sual yaranır: belə bir avantüra Avanesyanın öz axmaq başının “məhsuludur”, yoxsa onu buna vadar edən var? “Xoruzun qırmızı quyruğu” harda gizlənmiş ola? Hərçənd sualların çoxu ritorikdir…
Sözsüz ki, 14 sentyabr olayı Qarabağda bərpa-quruculuq işlərinə, keçmiş məcburi köçkünlərin qayıdışı prosesinə hər hansı neqativ təsir göstərməyəcək. Bir əbləh dığaya görə o boyda proses dayanası deyil ki. Əksinə, acığa işlər daha da sürətləndiriləcək. Ancaq Qarabağda qalmış 5-6 erməniyə nəzarət, şübhəsiz, ikiqat-üçqat artacaq. Dərsimizi yəqin ki, artıqlaması ilə götürmüşük.
Bu yerdə vacib bir məqamın altını mütləq cızmalıyıq. Məsələ ondadır ki, Qarabağda 2023-cü il sentyabr antiterror əməliyyatından dərhal sonra ermənilərin könüllü köçünün bir mühüm səbəbi elə onların arasında avanesyanların bol olması ilə bağlı idi. Yəni adı “dinc əhali” olsa da, onların böyük qismi Azərbaycan xalqına qarşı bu və ya digər dərəcədə cinayət işlətmiş adamlar idi. Qısası, öz işlərini, onları nələrin gözlədiyini yaxşı bilirdilər. Gör indi iki il qabaq Qarabağdan nə qədər potensial terrorçu çıxıb gedib…
Son olay qənaətimizə silinməz möhürünü basdı. Bir daha yəqinlik hasil oldu ki, Azərbaycanla Ermənistan arasında sülh müqaviləsi imzalansa, diplomatik münasibətlər qurulsa belə, ayıq-sayıqlığımızı zərrəcə itirməməli, çomağı yerə qoymamalı, barıtımızı quru saxlamalayıq. Kiminlə, hansı xəstə toplumla qonşu olduğumuzu heç zaman unutmamalıyıq. Əks təqdirdə Ermənistanla sülh müharibə kimi bizə baha otura bilər.
Bu xüsusda konkret olaraq, Paşinyanın, bütövlükdə guya sülh istəyən erməni cəmiyyətinin və erməni mediasının Qarabağdakı 14 sentyabr hadisəsinə hansı münasibəti göstərəcəyi də maraqlıdır. Gözləyək…
Z.SƏFƏROĞLU
