Bəzi təfsirçilər, söz vermənin “təmsil” yoluyla bir ilahi irşat olduğunu söyləyərək belə deyərlər: “Bu bənzətmədir. İnsanların, Allahın ağalığını tanımağa görə, şahid olmaları olaraq qiymətləndirilmişdir.”
Təfsir alimlərinin böyük əksəriyyəti isə, həm ilahi xitabın, həm də ruhun verdiyi cavabın simvolik deyil, həqiqi olduğu fikirindədirlər. Bu fikiri son əsrin təfsirçilərindən Məmməd Vəhbi əfəndi belə dilə gətirir: “Ağıl və həyat vermədən dili həllə cavab vermək ehtimalları varsa da, daha doğru olanı, ağıl, həyat və nitq verdi. Onlar da sualı anlayıb, ağılları idrak edərək dilləriylə cavab verdilər.”
Bir nöqtəni ifadə etmək istəyərik: Sözləşmə hadisəsi ayə ilə sabitdir. Bir insan, sözləşmənin həqiqi mənada təsdiqləndiyinə ağıl çatdıra bilmirsə, azlıq təşkil edən alimlərin fikirini mənimsəyərək, bunun bir təşbeh və təmsil olduğunu qəbul edə bilər. Beləcə özünü şeytanın vəsvəsələrindən qurtarmış olar.
