2008-ci il mayın 5-i idi. Hər gün televizorda hava haqqında xəbərlərdə Kəlbəcərin hava durumu haqqında məlumat deyiləndə, atam Müseyib kişi xeyli kövrəlirdi. Axı biz də Kəlbəcər rayonunun Başlıbel kəndindən köçkün həyatı yaşayanlardan biri idik.
Belə günlərin birində atam Başlıbelin may ayına aid olan bir neçə əhvalat, orada havanın necə olduğu barədə söhbətlər elədi. Mən bu söhbətlərdən təsirləndim və həmin gün aşağıdakı şeiri yazdım.
Canlanıb yenə də Kəlbəcər xəyalımda
İndi dağa, çəmənə təzə çiçək, gül gəlir.
Yollarını ot basıb, cığırları bilinmir
60 minlik köçkünün xəyalında yol gəlir
Aran dağa daşınmır, nə sürülər köç gedir
Hər gün müzakirəsi, söz-söhbəti boş gedir
Neçə bahar adlayıb, neçə payız-qış gedir
Yaylaqları xaraba, nə el gəlir, el gedir…
Bilmədik ki, kim satdı, yoxsa getdi havayı
Təkcə onu gördük ki, etmədilər davayı
Əlbət, haqlı olsaq da eşidən yox harayı
İşğalı qeyd edirik, il üstünə il gəlir.
İş düşübdür düyünə, qara gəlib zamana
Ümid qalıb Allaha, olmayaq bədgümana
Göydə şimşəklər çaxır, dağ bürünüb dumana
Orda dağdan, dərədən, burda gözdən sel gedir.
Biz Vətəndə yaşadıq, “vətənsiz”, dəli kimi
Ölənləri dəfn etdik, kəfənsiz ölü kimi
Ermənilər sorurlar sərvəti zəli kimi
Kəlbəcərdən xaricə vaqon-vaqon ləl gəlir.
Sülh yolunu tutmuşuq, o da bizdən qaçaqdı
Kəsib-doğrayıb keçib, sümükdəki bıçaqdı
Hiylə, tələ qurmağa ermənilər qoçaqdı
Bir gün görəcəklər ki, qızmış buğa, kəl gəlir.
Başlıbelli Həsən də günlərini sanayır
Hər gün adı çəkilir, bağrım başı qanayır
Çoxu məzəmmət edir, köçkünləri qınayır
Yurd həsrəti çəkənin ürəyinə xal gəlir.
Hüseynov Həsən, Kəlbəcər rayonu Başlıbel kəndi
