Ermənistanda rus dili tədrisdən çıxarıldı

Bu, ermənilərin Rusiyaya düşmən münasibətinin nəticəsidir

Orta təhsil haqqındakı qaydalara əsasən, bu ildən Ermənistanda üç başqa xarici dillə bərabər dörd məktəbdə Azərbaycan dili öyrədiləcək. Bu barədə ölkənin Təhsil, Elm, Mədəniyyət və İdman Nazirliyi məlumat yayıb.

Bildirilir ki, artıq 20-dən çox məktəbin şagirdləri region ölkələrinin dillərini öyrənməyə başlayıblar. “23 məktəbdən doqquzunda türk, yeddisində fars, dördündə Azərbaycan, üçündə gürcü dili tədris olunur. Təhsil ya dərnəklər, ya da üçüncü xarici dil formatında aparılır. Qarışıq formatdan istifadə edən məktəblər də var”, – deyə qurumdan xəbər verilib.

Xatırladaq ki, Ermənistanın ümumtəhsil məktəblərində regional dillərin tədrisi proqramı 2022-ci ilin sentyabrından başlayıb. Proqrama əsasən, Azərbaycan və türk dillərinin tədrisi yalnız orta məktəblərdə 10-12-ci sinif şagirdləri üçün təşkil olunacaq. Dərs proqramının bu cür müəyyənləşdirilməsi ermənilərin ölkələrə olan münasibətini aydın əks etdirir. Gözlənilməz hal odur ki, indiyədək ən yüksək status verilən rus dili dərsi proqramdan tamamilə çıxarılıb. Bəyəm ermənilərin rus dilini öyrənmələrinə ehtiyac qətiyyən yoxdur? Əlbəttə, var. Üç yüz ildir ruslara sığınan  ermənilərin dediklərinə əsasən, Rusiyada bir milyondan çox erməni var və təbii ki, rusca danışmağa məcburdurlar. Əvvəllər Ermənistanın özündə ana dilindən sonra ən geniş tədris olunan fənn rus dili idi. Onda bəs nə baş verib?

Belə izah oluna bilər ki, Ermənistanda rus dilinin tədrisinin dayandırılması ölkənin rəhbərliyinin ambisiyasının bir hissəsidir. Çünki dörd ildən artıqdır ki, bu ölkədə anti-Rusiya əhval-ruhiyyəsi genişlənməkdədir. Qısaca desək, Nikol Paşinyan hakimiyyətə gələndən dərhal sonra Rusiyaya antipatiyası olduğunu açıq büruzə verdi. O vaxtdan sonra xaricdəki erməni diaspor təşkilatları və ayrı-ayrı tanınmış erməni millətçiləri vaxtaşırı olaraq Rusiyanın Ermənistandakı 102-ci hərbi bazasının ölkədən çıxarılması məsələsini qaldırırlar. Ancaq görünür, Rusiya ilə əlaqələri birdən və tamamilə kəsməyə cəsarət etməyərək nisbətən asan məsələdən-rus dilinin tədrisinin qadağan olunmasından başlayıblar. Qəribə paradoks yaranır: Xankəndidəki bir ovuc rus icması “bazar günü məktəbi” açdığı halda İrəvanda rus dilinə “stop” işarəsi qoyulur. “Sular durulduqca” bütün bu qəribəliklərin haradan qaynaqlandığı artıq məlum olmağa başlayıb.

ABŞ Konqresinin Nümayəndələr Palatasının sədri Nensi Pelosinin Ermənistana gəlişi isə erməniləri daha da ruhlandırıb və onu qarşılayanlar nümayişkəranə surətdə Rusiya Prezidenti Vladimir Putinin portretini cırıb zibilliyə atıblar. Görünür, ermənilər vaxtilə onlara dövlət quran Rusiyanın hazırkı gərgin vəziyyətindən istifadə edərək “dayı”nı dəyişməyə girişiblər. Hələ Sovet dönəmində həmişə İttifaq büdcəsindən gen-bol yararlanan, necə deyərlər, “yağ yeyib yaxada gəzən” ermənilər “şirə”si azalmış və qurtarmış Rusiyanı okeanın o tayına dəyişməyi məqsədəuyğun hesab ediblər. İrəvanda üsyana qalxmış bir dəstə millətçi ünsürün Ermənistanın Kollektiv Təhlükəsizlik Müqaviləsi Təşkilatından çıxması tələblərini irəli sürmələri də bundan xəbər verir. Son günlər istər Rusiya, istərsə də Ermənistan televiziya kanallarında çıxış edən erməni siyasətçilər, hərbi ekspertlər və politoloqlar küskünlüklə bildirirlər ki, Rusiya İkinci Qarabağ müharibəsində ermənilərə hərbi dəstək vermədi və onu döyüş meydanında tək qoydu. Əlbəttə ki, bu, gülünc iddiadır. Həm qonşunun torpağını işğal edib, həm bərkə düşən kimi başqalarından kömək ummaq, üstəlik incik tərzdə davranmaq absurddur. Sanki ermənilər hamını özlərinə borclu hesab edirlər. Qəribə məntiqdir. Heç xatırlamaq istəmirlər ki, Rusiya 1988-ci ildən bəri on milyardlarla dollarlıq silah-sursat və hərbi texnikanı pulsuz-parasız bunlara bağışlayıb.

Bütün bunlardan bir nəticə çıxarmaq olar ki, heç vaxt dövləti və dövlətçiliyi olmayan xəstə ermənilər hələ də vəhşi tayfa münasibətlərindən o yana keçə bilməyiblər. Əvvəl çarların, sonra kommunistlərin kölgəsində baş girləyən ermənilərin başqa xalqlar kimi sivil qaydada azad, sərbəst yaşamağa ağıl və intellektləri çatmır. Çünki onlar hələ sivil xalq kimi  formalaşmayıblar. Yenə kimlərinsə əl-ayağına sırmanmağa, lakeylik və casusluq etməyə, “araba kölgəsi” axtarmağa başlayıblar. Yolsuz-ərkansız bu millətin axırı hara gedir? Bu suala özləri də cavab tapmırlar. Soydaşlarından bir milyondan çoxunun hazırda Rusiyada süləndiyini unudan ermənilər yəqin şələ-külələrini yığışdırıb okeanın o tayına qaçacaqlar. Çünki sürtük ermənilər yarandıqları gündən bugünə qədər kimlərinsə tövlə və qapı qulluqçuları olublar. Nahaq yerə deməyiblər ki, “İt itliyini tərgitsə də, sümsünməyini tərgitməz.”